Fitness voor senioren aantrekkelijk?

Als fanatiek recreatief wielrenner vind ik het heerlijk om achter stipjes aan de horizon aan te jagen. Andere recreanten die wel op hun gemak fietsen en die ik langzaam kan ‘oppeuzelen’. Nog een tandje erbij, nog een hoger ritme en proberen om die koplopers in te halen. Meestal lukt dat wel, omdat er een groot tempoverschil is tussen mij en de recreatieve fietsers, vaak senioren die genieten van een dagje de regio verkennen. Maar ik merk dat het steeds langer duurt voordat dat stipje aan de horizon ingehaald is. Ook als het senioren zijn. Want ik moet regelmatig opboksen tegen senioren op elektrische fietsen. U kent ze wel: die moderne tweewielers waardoor fietsen door weer en wind een peulenschil wordt. Kosten toch gemiddeld zo’n 1600 tot 2000 euro. Per fiets. Laatst had ik ook weer enige moeite om een ouder echtpaar in te halen. Wind op kop, zij fluitend op hun elektrische fiets, ik een tandje bij op mijn racefiets. De inhaalrace kostte zoveel energie, dat ik niet veel later besloot om een rustpauze te houden. Toevallig stopte het bewuste echtpaar daar ook. Terwijl ik uithijgde en het zweet van mijn voorhoofd depte, raakten we aan de praat. Ze vertelden dat ze fietsen om in beweging te blijven. Zeker op hun leeftijd – zestigplussers – hechten ze grote waarde aan bewegen. Dat doen ze bij goed weer het liefst op de fiets. Zonder te vertellen wat ik in het dagelijks leven doe, vroeg ik ze waarom ze niet sporten in een fitnesscentrum. Daar waren ze geweest. En dat was hen niet bevallen, omdat ze niet het idee hadden dat het fitnesscentrum was ingericht voor een zestigplusser. Dat prikkelde mij. Waarom niet, vroeg ik. Dat lag aan kleine dingen, vertelde de vrouw. Tijdens de rondleiding kreeg ze bijvoorbeeld de kleedkamers te zien. Die zagen er netjes en verzorgd uit, maar de douche was één grote ruimte. Geen aparte douchehokjes. Daar voelde zij niets voor. Ze was het niet gewend om met andere, wildvreemde vrouwen te douchen. Ze hadden ook een spinningles gezien. Een jonge, enthousiaste instructeur gaf die les. Dat enthousiasme sprak ze wel aan. Maar die muziek die werd gedraaid, vreselijk vonden ze het. Eenmaal thuis hadden ze hun keuze snel gemaakt. Toch maar geen fitnesscentrum, maar buiten fietsen. In plaats van een abonnement bij het fitnesscentrum kochten ze een duurdere elektrische fiets. Nadat we afscheid hadden genomen en ik weer flink aan de bak moest om hen voor te blijven, bleef hun verhaal door mijn hoofd spoken. Omdat ik dergelijke verhalen steeds vaker hoor. Op de één of andere manier is de fitnessbranche nog onvoldoende ingericht op de grote golf zestigplussers die er al is en er de komende jaren nog aankomt. Zestigplussers moeten geen lidmaatschap van een fitnesscentrum, maar een arrangement worden aangeboden. Een arrangement dat past bij hun leeftijd en leefstijl. Daar moet ook de rondleiding en intake op zijn afgestemd. Laat ze geen les zien die wordt gegeven in een sfeer die niet aansluit bij de beleving van zestigplussers. Vertel hen dat na afloop (gezamenlijk) douchen geen verplichting of verwachting is, maar dat ze dat ook thuis kunnen doen. Kortom: de uitdaging is dat we ons verplaatsen in de leefwereld van senioren. Daar ligt een enorm potentieel voor fitnesscentra. Dat potentieel kiest nu steeds vaker voor een dure elektrische fiets, terwijl een fitnesscentrum een prima alternatief is om fit te blijven en te werken aan een gezonde leefstijl. Want fit blijven, dat willen ze heel graag.