Een eigen sportschool runnen?

ThomasVerheijHet klinkt zo mooi, een eigen sportschool runnen. Veel jongeren dromen ervan. Net zoals ze ervan dromen om voetballer of popster te worden. Maar hoeveel dromen komen er daadwerkelijk uit? Wie wordt straks de nieuwe Messi of Suarez? Mijn droom kwam in iedergeval uit. Sinds 2011 run ik een eigen sportschool, beter gezegd een beweegcentrum. Ik startte aan het begin van de economische crisis. Daarnaast ligt mijn beweegcentrum in de wijk Klarendal met veel werkeloosheid, armoede en sociale problemen. Toen op 1 juli 2011 mijn centrum openging overleed ook nog eens mijn compagnon en grootste inspirator, mijn vader. Maar wat er sindsdien is gebeurd, is ongekend.

Mijn centrum met in 2011 nog geen 100 leden groeide uit tot een landelijk voorbeeld. Ik won verschillende prijzen, waaronder de Next!Gym Award, en binnen mum van tijd kwam de politiek kijken naar mijn ‘succesformule’. Nu heb ik 3 locaties, 30 man personeel en ruim 2.000 leden. En sinds kort ben ik ook bestuurslid van Fit!vak. In de branche is er ook veel gebeurd. Waar je het 20 jaar geleden nog redde om een bordje ‘open’ op te hangen een paar apparaten neer te zetten, moet je tegenwoordig exact snappen waar je over praat om aan het einde van de maand al je rekeningen te betalen. Laat staan wat winst te maken. De afgelopen jaren heb ik ook veel fitnessondernemers gesproken. Vol lof en enthousiasme praatten zij over hun eigen centrum. Maar als je dan inzoomt op de cijfers, is het enthousiasme snel weg. De branche heeft het zwaar. In 2015 leed meer dan 50% van de fitnessclubs verlies.

De fitnessbranche is dus wel toe aan vernieuwing en innovatie. Want de consument is klaar met de wurgcontracten, de loze beloftes en de mooie marketingcampagnes. Ik geloof heilig in ‘exercise is medicine’. Slechts 2% van de totale zorgkosten gaat naar preventie. De overige 98% is voor de pillen en het ‘snijwerk’ in het ziekenhuis. Gaan we hiermee door, dan is in 2050 de zorg onbetaalbaar. De politiek, artsen en zelfs zorgverzekeraars beginnen in te zien dat preventie de manier is om het tij te keren. Maar hoe serieus neemt een arts een branche met loze beloftes? Dus als we serieus willen worden genomen, willen groeien en professionaliseren dan moeten we stoppen te denken dat je aan slapende leden geld kan verdienen en actieve leden met een hulpvraag geld kosten. We moeten inzien dat wij juist geld besparen. Niet een beetje, maar heel veel. Wij zijn de oplossing waar ons land zo naarstig naar opzoek is. Maar hoe? In mijn volgende blog zal ik ingaan op maatschappelijk ondernemen en samenwerken met stakeholders.

Thomas Verheij – Personal trainer – Algemeen directeur Formupgrade – Bestuurslid Fit!vak